![](https://www.kulturantki.pl/wp-content/uploads/2024/07/167.jpg)
Miałyśmy przyjemność objąć patronatem medialnym najnowszą książkę Agnieszki Stec-Kotasińskiej „Wichry losu”. Jest to pierwszy tom serii „Wydeptane ścieżki”. Do tej pory styl autorki nie pozwalał oderwać się od lektury jej książek. Nie brakowało silnych emocji i uniesień. Czy w najnowszej powieści również to znajdziemy?
Podobnie jak w wielu innych współczesnych książkach balansujemy między wydarzeniami, jakie działy się w przeszłości i życiem bohaterów żyjących obecnie. W tym przypadku również to znajdziemy. Z jednej strony cofamy się do wydarzeń z II wojny światowej, z drugiej obserwujemy perypetie głównych bohaterów u schyłku XX wieku.
O czym jest książka „Wichry losu”?
Weronika i Filip są przyjaciółmi z dzieciństwa. Teraz po latach Filip przyjeżdża ze Stanów Zjednoczonych do Polski i od razu odwiedza przyjaciółkę. Szybko wracają wspomnienia wspólnych zabaw. Weronika pracuje jako dziennikarka w jednym z czasopism. Chociaż nie do końca podoba się to jej matce i narzeczonemu Marcinowi, postanawia dalej rozwijać się w tym kierunku. Widzi swoją szansę, kiedy ma przeprowadzić wywiad z Petronelą, starszą kobietą, która ma jej opowiedzieć o wydarzeniach z czasów wojny.
Petronela i Bogna to bliźniaczki dorastające w latach 30. w przededniu wojny. Wizualnie bardzo do siebie podobne, natomiast usposobienie i charakter to zupełne przeciwieństwa. Bogna zawsze wesoła, optymistyczna, Nela przepełniona pesymizmem i odpychająca od siebie ludzi. O ile Nela zdawała się nie lubić towarzystwa ludzi, o tyle Bognę podczas wojny trzymała przy życiu miłość do Stanisława i ratowanie rannych pod Rzeszowem.
Powieść, od której trudno się oderwać
Początkowo rozczarowana zleceniem Weronika szybko odkrywa, że Petronela to fascynująca osoba. Jak się okazuje, jej przeszłość skrywa tajemnice. Dziewczyna nie wie jeszcze, że może mieć to wpływ na jej własne życie i relacje. W książce nie ma czarno-białych bohaterów, tak jak w życiu, jest tutaj wiele odcieni szarości. Trudno kogoś oceniać, nie znając jego przeszłości i tego, co go ukształtowało. Książka jest barwna, podobnie jak wszystkie osoby, jakie poznamy po drodze. Autorka snuła swoją opowieść w tak lekki i niewymuszony sposób, że nawet nie zauważycie, kiedy będą mijać kolejne godziny na jej lekturze.
Książkę objęłyśmy patronatem medialnym dzięki współpracy z: