![](https://www.kulturantki.pl/wp-content/uploads/2021/10/zdjecie-glowne-w-droge.jpg)
Nie wiem, jak to się dzieje, ale każda kolejna książka Beth O’Leary jest przynajmniej równie dobra co poprzednia, jeśli nie lepsza. „W drogę!” nie stanowi wyjątku od reguły.
![W drogę - Beth O'Leary - okładka - czerwony samochód i para oparta o karoserię](https://www.kulturantki.pl/wp-content/uploads/2021/10/w-droge-okladka-300x424.jpg)
Początkowo nie byłam przekonana do najnowszej powieści O’Leary. W porównaniu z „Zamianą” i „Współlokatorami” wypadała blado. Tymczasem okazało się, że pierwsze wrażenie było mylne. „W drogę!” to przezabawny i zaskakujący literacki odpowiednik filmu drogi.
Beth O’Leary potrafi rozbawić. Perypetie jej bohaterów często są zdumiewające, ale autorka zręcznie balansuje na granicy absurdu. A pod warstwą dowcipu jak zwykle kryje się mądre przesłanie. Na to wszystko możemy liczyć, czytając „W drogę!”.
Wybuchowy trójkąt
– Przyjaźń nie zna gładkiej drogi, tak bym to ujął – mówi do mnie Marcus, manipulując przy pasie bezpieczeństwa.
Pierwszy raz słyszę z jego ust szczere przeprosiny, które na razie sprowadzają się do sześciu frazesów, dwóch przekręconych cytatów literackich i braku kontaktu wzrokowego. Słowo „przepraszam” padło, jednak poprzedzone: „Zawsze kiepsko mi to idzie, ale…”, co trochę nadwątliło szczerość intencji.
Wrzucam wyższy bieg.
– A nie „prawdziwa miłość”? Chyba ona „nie zna gładkiej drogi”. To ze „Snu nocy letniej”, jak mi się zdaje.*
Tymi słowami rozpoczyna się powieść O’Leary; dialogiem pomiędzy Dylanem a jego przyjacielem Marcusem. Nieudana parafraza cytatu z komedii Szekspira może i jest pomyłką, ale z pewnością pomyłką freudowską. Relacja łącząca Dylana z Marcusem jest wyjątkowo specyficzna i chociaż „W drogę!” to przede wszystkim historia miłości Dylana i Addie, przyjaźń dwóch młodych mężczyzn jest nie mniej ważna dla fabuły.
Losy wybuchowego trójkąta Marcus-Dylan-Addie poznajemy z perspektywy dwóch ostatnich postaci. Odsłaniają je oboje, na przemian. Teraźniejszość splata się ze wspomnieniami z czasów, gdy się poznali. Fragmenty przeszłości to puzzle prowadzące do rozwiązania zagadki rozstania zakochanych. Druga płaszczyzna czasowa tworzy okoliczności, w których para ponownie się spotyka, a dawne uczucia odżywają. Czy długa, uciążliwa podróż małym samochodem, w dodatku w towarzystwie nieznośnego Marcusa, brutalnie szczerej Deb i fajtłapy Rodneya, pomoże Addie i Dylanowi odbudować związek? Przekonajcie się sami!
Tylko do końca rozdziału?
Od książki trudno się oderwać z kilku różnych powodów. Zwariowana historia, nietuzinkowi bohaterowie i pyszne poczucie humoru to jedno. Do tego dochodzi jeszcze sprytny (choć oklepany) zabieg stylistyczny stosowany przez pisarkę chyba w każdej powieści. Otóż Beth O’Leary bardzo lubi kończyć rozdział w najbardziej emocjonującym momencie. Irytujące (zwłaszcza gdy powinno się odłożyć książkę i wrócić do obowiązków!), ale skuteczne.
Jeśli lubicie ciepłe, zabawne i mądre historie o miłości, koniecznie sięgnijcie też po inne książki z serii Mała Czarna. Dla mnie numerem jeden jest Beth O’Leary, ale naprawdę fajnie czyta się również „Co powiesz na spotkanie?” Rachel Winters czy „Listę, która zmieniła moje życie” Olivii Beirne.
* Cytat pochodzi z recenzowanej książki.
Za egzemplarz recenzencki dziękujemy:
2 Replies to “„W drogę!” – Beth O’Leary”